Do parafii w Tyłowie należy pięć wiosek:

1. TYŁOWO Nieduża wieś, położona około 4 km na pd. wsch. od południowego krańca Jez. Żarnowieckiego i 3 km od drogi Wejherowo - Krokowa. Od wsch. posiada zaplecze w postaci dużych obszarów leśnych, od zach. rozciąga się podmokła rynna polodowcowa, której dnem płynie Piaśnica.
      Pierwotnie znajdował się tutaj jedynie folwark należący do sąsiedniego majątku Lubocino i wymieniona w 1340r. kaplica św. Sebastiana. Nazwa miejscowości w formie Tulowa wymieniona jest dopiero w 1596 r. W 1624 r. miejscowość przeszła wraz z innymi dobrami w ręce pomorskiego szlachcica Piotra Czapskiego, żarliwego wyznawcy protestantyzmu, który w myśl zasady cuius regio, eius religio zmusił poddanych do porzucenia katolicyzmu i przyjęcia wyznawanej przezeń wiary.
      Istniejąca w Tyłowie kaplica popadła rychło w ruinę. Wzniesiony wówczas w Lubocinie kościół stał pustką i w 1710 r. był całkowitą ruiną. W 1725 r. pozyskał kompleks majątków szlachcic Rybiński, ale już w 1755 r. odstąpił te dobra gen. Józefowi Przebendowskiemu, który wybudował w Tylowie dworek oraz bardzo skromnie wyglądający, zachowany do dziś kościółek o konstrukcji szkieletowej. Nadto postarał się o utworzenie parafii, a jej proboszcza uposażył zagrodą Kubaczkowa, łąką i opałem. W 1823 r. zamieniono kościół z powodu braku duchownego na filialny Wejherowa, a następnie Żarnowca, skąd przybywali od czasu do czasu księża, by odprawiać nabożeństwa dla wiernych z Tyłowa i Lubocina. W 1846 r. musiano przeprowadzić gruntowny remont świątyni, a w 1865 r. postawiono obok dzwonnicę. Parafię przywrócono w 1870 r.
      W pruskich zapiskach z 1798 r. zamieszczono informację, iż w Tytowie znajdowało się 15 dymów, folwark i katolicki kościół. Z polskich rąk Zabokrzyckiego przeszedł majątek w posiadanie niemieckie. Jeszcze w 1934 r. kolatorem kościoła był miejscowy dziedzic, protestant Gert Frieböse, zaciekły gnębiciel Polaków w okresie okupacji. W tym czasie liczyło Tyłowo 150 mieszkańców i posiadało 1-klasową szkolę.
      Budowa w pobliżu dwu dużych elektrowni wpłynęła dodatkowo na zmianę życia mieszkańców leżącego dotąd „na odludziu” Tyłowa.
      Na wyposażenie kościoła składają się 2 rokokowe ołtarze (obrazy i rzeźby z XX w.), chrzcielnica z 2 poł. XVIII w. Z tego czasu pochodzi balustrada komunijna i obraz przedstawiający 3 jezuitów. Krzyż procesyjny z XVIII/XIX w. Kościółek w Tyłowie wykorzystany został przy nakręcaniu jedynego z dialogiem kaszubskim filmu „Kaszëbë”.

      Tyłowo było folwarkiem Lubocina, od 1624 r. w posiadaniu rodu Czapskich. Folwark ten od 1725 r. wchodził w skład kompleksu Kębłowo (z Lubocinem i Rybnem), oddanego w zastaw Rybińskiemu z Rybna. W 1755 r. dobra te nabył generał Józef Przebendowski. Wybudował on dwór w Tyłowie oraz – zapewne w miejscu istniejącej do 1687 r. kaplicy – kościół pod wezwaniem Oczyszczenia NP Marii, przenosząc tu siedzibę parafii. Źródła z 1789 r. określają Tyłowo jako szlachecką wieś folwarczną, z folwarkiem, 15 domostwami i katolickim kościołem parafialnym. Jeszcze w tymże roku wieś nabył kapitan Zabokrzycki, w 1828 r. – landrat von Platen, a w 1841 r. – rodzina Thymian.
      Do niedawna we wsi znajdował się wspomniany kościół fundacji gen. Józefa Przebendowskiego. Był on siedzibą parafii do 1823 r., następnie filią Wejherowa, potem Żarnowca. W 1946 r. erygowano w Tyłowie ponownie parafię. Świątynia tyłowska – to budowla jednonawowa, o konstrukcji szkieletowej wypełnionej cegłą, z trójbocznym zamkniętym prezbiterium przykrytym dachem dwu- i wielospadowym z dachówką zakładkową. Kościół w 1846 r. poddano gruntownemu remontowi, w 1865 r. otrzymał wolno stojącą dzwonnicę. Podczas kolejnego remontu w 1896 r. zmieniono pokrycie dachu oraz powiększono okna. W 1993 r. rozebrano nawę i dobudowano współczesną. Ze starego kościoła zachowało się prezbiterium, które w 1999 r. rozebrano i przeniesiono do wsi Lizaki po Kościerzyną..
      Dzwonnica. Zbudowana w 1865 r., drewniana, na kamiennej podmurówce, przykryta dwu-spadowym daszkiem. Dzwon odlany w 1816 r. przez Jana Meyera z Gdańska, ozdobiony plakietką Ukrzyżowania.   W 1999 r. rozebrana i przeniesiona do wsi Lizaki po Kościerzyną.
      Dwór. Wzniesiony około 1880 r. na miejscu starego zapewne przez Thymanów, ówczesnych właścicieli majątku. Jest to budowla parterowa, murowana z cegły na kamiennej podmurówce o elewacjach licowanych cegłą, zdobionych gzymsami nadokiennymi i fryzami z kształtek ceramicznych.

2. KARLIKOWO Wieś w 1277 r. książę pomorski Mściwój II nadal klasztorowi w Żarnowcu. Własność klasztorną potwierdzały również późniejsze przekazy źródłowe z lat: 1283, 1310, 1343, 1533. Karlikowo pozostało w posiadaniu klasztoru żarnowieckiego do jego kasacji. W 1773 r. wieś liczyła 8 włók i zamieszkana była przez siedmiu gburów szarwarkowych i jednego czynszownika, później dziewięciu gburów i dwóch zagrodników. Przez długi okres - od 1803 do 1859 r. - urząd sołtysa we wsi znajdował się w ręku rodziny Bieszk.
      Do zachowanych tu obiektów zabytkowych należy:
      Dom nr 14, zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku na drewnianej podwalinie. Jest to konstrukcja szkieletowa, wypełniona gliną. Budynek jest parterowy, z wysokim dwuspadowym dachem, kryty pierwotnie strzechą.
      Dom nr 20, wzniesiony około 1860 r. jest budowlą parterową, posadowioną na kamiennej podmurówce, o ścianach pierwotnie w konstrukcji szkieletowej wypełnionej cegłą.
      Dom nr 25, zbudowano w 1912 r. Jest to budynek parterowy, z mieszkalnym półpiętrem, ceglany o licowanych elewacjach zdobionych podwójnym fryzem ceglanym. Przed domem znajduje się drewniana kapliczka na słupie, ustawiona tu w 1946 r.

3. LUBOCINO Miejscowość wymieniono po raz pierwszy w 1277 r. w związku z ustaleniem granic wsi Karlikowo, następnie w 1281 r. przy opisie granic Świecina i w 1342 r. w związku z określeniem granic dóbr klasztoru żarnowieckiego. Lubocino było majątkiem rycerskim na prawie polskim, gniazdem rodowym rodziny Lubockich, do której należało w latach 1429-1624. Po nich właścicielami wsi była rodzina Jaskow. W 1667 r. Lubocino przejęli Czapscy. Po śmierci ostatniego z Czapskich w 1755 r. posiadłość kupił generał Józef Przebendowski, który w Tyłowie wybudował nowy kościół. W 1789 r. Lubocino zostało sprzedane kapitanowi Zabokrzyckiemu; liczyło wówczas siedem domostw.
     W XIX stuleciu często zmieniali się właściciele wsi: w 1818 r. kupił ją von Platen, w 1844 r. - von Dressler, w 1847 r. - niejaki Behnke, wreszcie w 1862 r. gdański kupiec Wilhelm Teodor Rodenacker kupił posiadłość dla syna Fryderyka Wilhelma, który posiadał ją do śmierci w 1903 r. Następnie Lubocino było domeną państwową.
     Po 1340 r. wybudowano w Lubocinie kościół pod wezwaniem św. Sebastiana. Była to filia kościoła parafialnego w Krokowej. Około 1580 r. kościół ten przejęli luteranie. W wyniku interwencji biskupa Madalińskiego właściciele Lubocina - Czapscy - zwrócili kościół katolikom. W początkach XVIII wieku lubocińska świątynia znajdowała się w ruinie. Pozostała po niej dzwonnica na dawnym przykościelnym cmentarzu.
     Do zachowanych zabytkowych obiektów tej wsi należy dawny dwór, obecnie szkoła. Zbudowany został w drugiej połowie XIX wieku, zapewne dla rodziny Rodenacker. Na początku XX wieku rozbudowano go o skrzydło zachodnie. Jest to budowla parterowa, murowana z cegły na podmurówce z ociosanego kamienia, przykryta dwuspadowym dachem. Wnętrze dworu przystosowano do potrzeb mieszczącej się tu szkoły.  

4. WARSZKOWO  

5. DĄBROWA  

 
 
do góry